Menu w restauracji rzadko jest przypadkowe. Często powstaje tak, by przyciągać wzrok i budować wrażenie „premium” wyszukanymi nazwami, kuszącymi opisami czy składnikami, które kojarzą się z luksusem. Problem w tym, że – jak podkreślają doświadczeni szefowie kuchni – efekt na talerzu nie zawsze idzie w parze z ceną. Bywa, że płacisz głównie za marketing, a nie za realną jakość. Oto 5 pozycji za które przepłacasz w restauracji.
5 pozycji za które przepłacasz w restauracji
Za ładnym podaniem i chwytliwym opisem często stoi prosta kalkulacja: niektóre potrawy są lubiane przez lokale, bo pozwalają narzucić wysoką marżę, a jednocześnie nie wymagają drogich produktów ani szczególnie skomplikowanych technik. W praktyce klient płaci za „renomę” dania, a nie za jego faktyczną zawartość. Taka różnica najbardziej rzuca się w oczy przy wyborach uznawanych za bezpieczne i popularne — zamawianych automatycznie, bez dopytywania o jakość składników. To właśnie wtedy najłatwiej wpaść w kulinarną pułapkę.
- Smażone kalmary to klasyczny przykład dania, które brzmi „wakacyjnie” i kojarzy się z kuchnią śródziemnomorską. W praktyce jednak w wielu miejscach porcja składa się w dużej mierze z panierki, a nie z samych owoców morza. Cena bywa liczona tak, jakby na talerzu były wyłącznie kalmary świetnej jakości — tymczasem takie wersje trafiają się zaskakująco rzadko.
- Surowe ostrygi mają w świecie gastronomii niemal legendarną reputację. Ich „luksusowy” status często przykrywa fakt, że to pozycja wymagająca minimalnej pracy w kuchni: produkt jest kupowany relatywnie taniej, a następnie sprzedawany z bardzo wysoką marżą.
- Podobnie bywa z winem. Teoretycznie ma dopełniać posiłek, ale szefowie kuchni zwracają uwagę, że cena nie zawsze jest równa jakości. W kartach dań część butelek potrafi być ustawiona w taki sposób, by przede wszystkim maksymalizować zysk restauracji.
- Mięso sprzedawane pod nazwą Kobe to kolejny punkt, na którym wielu gości restauracji może się naciąć. Poza Japonią określenie to bywa używane dla produktów „podobnych”, które jednak nie spełniają restrykcyjnych kryteriów oryginału. Cena potrafi natomiast sugerować, że to dokładnie ten autentyczny, rzadki towar.
- Podobny mechanizm działa w przypadku oleju truflowego. Brzmi ekskluzywnie i kojarzy się z drogim składnikiem, ale w wielu przypadkach aromat pochodzi ze związków chemicznych, a nie z prawdziwych trufli. Koszt takiego dodatku jest nieporównywalny z tym, jak potrafi zostać wyceniony w menu.
Przeczytaj też: Nie pizza, nie burger. To polskie danie robi furorę w światowym rankingu
Dla lokalu opłacalne, dla klientów niekoniecznie
Nie jest przypadkiem, że te produkty są tak popularne: są łatwe do rozpoznania, dobrze brzmią i natychmiast budują skojarzenia z luksusem. To sprawia, że z perspektywy lokalu są wyjątkowo opłacalne. Jak wynika z wypowiedzi niektórych szefów kuchni cytowanych przez amerykański serwis Thrillist, profesjonaliści często omijają takie pozycje, gdy jedzą na mieście — właśnie ze względu na niekorzystny stosunek ceny do realnej wartości – podaje focus.de.
Przeczytaj także: Te sygnały w restauracji powinny natychmiast zaniepokoić klientów. Jeden szczegół zdradza całą prawdę