Najniebezpieczniejszy zawód w Berlinie: W stolicy są zgłoszenia, przy których nie ma miejsca na przypadek. Gdy inni są ewakuowani, on i jego zespół wchodzą do akcji. To praca wymagająca stalowych nerwów, ogromnego doświadczenia i absolutnej precyzji. Nic dziwnego, że mówi się o niej jako o jednym z najniebezpieczniejszych zawodów w Berlinie.
Ten mężczyzna wykonuje najniebezpieczniejszy zawód w Berlinie
O takich ludziach mówi się niewiele na szczęście. Jeśli ich praca nie trafia na pierwsze strony gazet, oznacza to, że nie doszło do katastrofy. W Berlinie działa specjalna grupa funkcjonariuszy, którzy są wzywani wtedy, gdy zwykła interwencja już nie wystarcza. Ich zadaniem jest neutralizowanie zagrożeń, przy których jeden fałszywy ruch może skończyć się tragedią.
Jednym z nich jest Torsten F., 47-letni funkcjonariusz policji federalnej. Jest żonaty, pracował jako nurek policyjny, a później przeszedł specjalistyczne szkolenie. Dziś kieruje berlińską grupą zajmującą się rozbrajaniem niebezpiecznych ładunków.
„Chciałem pomagać innym”
Zapytany przez BILD o to, dlaczego wybrał tak ryzykowną pracę, odpowiada krótko: chciał pomagać innym. To właśnie ta motywacja, jak podkreśla, zaprowadziła go do zawodu, w którym nie ma miejsca na panikę, pośpiech ani rutynę.
Jego zespół jest wzywany do najróżniejszych sytuacji. Czasem chodzi o podejrzany przedmiot pozostawiony w miejscu publicznym. Innym razem o niebezpieczne znalezisko z czasów wojny, materiały wybuchowe albo nielegalne fajerwerki o dużej sile rażenia. Każde zgłoszenie trzeba traktować poważnie, dopóki nie ma pewności, z czym funkcjonariusze naprawdę mają do czynienia.
Przeczytaj także: Ten zawód bije rekordy popularności w Niemczech. Kobiety wybierają go najczęściej
Sześć miesięcy szkolenia i lata doświadczenia
Droga do takiej pracy nie jest krótka. Kandydaci muszą być w bardzo dobrej kondycji fizycznej i regularnie przechodzić badania lekarskie. Potrzebne jest także specjalistyczne szkolenie, które trwa około sześciu miesięcy.
Samo zdanie egzaminu to jednak dopiero początek. Jak tłumaczą funkcjonariusze, prawdziwe doświadczenie przychodzi dopiero podczas codziennej służby. To zawód, w którym wiedza techniczna musi iść w parze z opanowaniem. W chwili akcji nie ma czasu na nerwy — trzeba wykonywać procedury, analizować zagrożenie i podejmować decyzje krok po kroku.
Największym wrogiem jest pośpiech
W tej pracy pośpiech może zabić. Dlatego specjaliści od rozbrajania ładunków działają spokojnie i metodycznie. Każdy ruch jest zaplanowany, a każda decyzja ma znaczenie.
Funkcjonariusze muszą liczyć się z trzema głównymi zagrożeniami: ciśnieniem wybuchu, odłamkami i wysoką temperaturą. Przed nimi ma chronić specjalny kombinezon. Taki strój kosztuje około 100 tysięcy euro i waży około 40 kilogramów. Składa się m.in. z hełmu, ciężkiej ochrony ciała, butów oraz elementów wykonanych z materiałów odpornych na uderzenia i odłamki.
Mimo tego nawet najlepszy sprzęt nie daje pełnej gwarancji bezpieczeństwa. Dlatego podstawowa zasada brzmi: być jak najdalej od niebezpiecznego przedmiotu.
Do akcji wkraczają także roboty
Tam, gdzie to możliwe, funkcjonariusze korzystają ze zdalnie sterowanych robotów. To one podjeżdżają do podejrzanego obiektu i mogą go unieszkodliwić bez narażania człowieka na bezpośredni kontakt z zagrożeniem.
Roboty są używane m.in. wtedy, gdy trzeba dokładnie obejrzeć pakunek, walizkę albo inny przedmiot, którego nie można bezpiecznie dotknąć. Mogą działać z wykorzystaniem specjalnego strumienia wody lub innych metod pozwalających zneutralizować zagrożenie.
Rodzina żyje z ciągłym niepokojem
Taka praca wpływa nie tylko na samych funkcjonariuszy, ale również na ich bliskich. Żona Torstena F. wiedziała, jaki zawód wykonuje, gdy go poznała. Mimo to każdy wyjazd do służby może oznaczać stres i niepewność.
Funkcjonariusze wiedzą jednak, że w momencie wezwania muszą skupić się na zadaniu. Wchodzą za policyjne blokady, przygotowują sprzęt i działają według procedur. Strach, emocje i myślenie o tym, co mogło się wydarzyć, przychodzą dopiero później.
Testament i dyspozycja medyczna
Skala ryzyka jest tak duża, że funkcjonariuszom zaleca się sporządzenie testamentu oraz dyspozycji medycznej. To pokazuje, jak poważnie traktowane jest zagrożenie w tym zawodzie.
Choć od powstania pierwszych takich grup w Bundespolizei w 1994 roku nie stracono żadnego funkcjonariusza, ryzyko jest obecne przy każdym wezwaniu. Każda akcja może wyglądać podobnie tylko na początku. Dopiero na miejscu okazuje się, czy podejrzany przedmiot jest fałszywym alarmem, czy realnym zagrożeniem.
Praca za kulisami bezpieczeństwa
Specjaliści tacy jak Torsten F. zwykle pozostają w cieniu. Nie są widoczni w codziennym życiu miasta, ale ich praca ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa mieszkańców, podróżnych i służb ratunkowych.
Działają przede wszystkim tam, gdzie odpowiedzialność policji federalnej jest największa — na terenach kolejowych, dworcach i lotniskach. W razie potrzeby wspierają także inne jednostki.
To zawód, w którym sukces oznacza ciszę: brak wybuchu, brak ofiar, brak dramatycznych nagłówków. I właśnie dlatego każdy bezpiecznie zakończony alarm jest dla nich najważniejszym wynikiem.